Medewerking verlenen:
Lange tijd is het koor bezig geweest om de financiën voor dit concert rond te krijgen en dankzij de toezeggingen van gulle sponsors presenteert Sola Gratia met gepaste trots het programma voor een Feestelijk Jubileumconcert.
| Gloria | Antonio Vivaldi |
| Te Deum | G. Puccini |
| Der 13. Psalm | Johannes Brahms |
| Litanies à la Vierge Noire | Francis Poulenc |
| Epitaph | Jeffrey Ryan |
In deze eerste aankondiging plaatsen we graag de schijnwerpers op twee werken uit het programma:
- Het feestelijke Gloria van de alom gewaardeerde componist Antonio Vivaldi
- Het ontroerende Epitaph van de jonge Canadese componist Jeffrey Ryan
Hij werd geboren in Venetië. Zijn vader, een kapper, hielp hem in zijn carrière in de muziek en meldde hem aan bij de Cappella di San Marco, waar vader Vivaldi zelf een vooraanstaand violist was (en door sommigen zelfs een virtuoos genoemd werd). In 1703 werd Vivaldi priester. Hij kreeg al snel de bijnaam Il Prete Rosso (de rode priester), vermoedelijk vanwege zijn rode haar. Vanaf 1704 hoefde hij niet meer deel te nemen aan de heilige mis in verband met zijn slechte gezondheid: hij leed aan astma.
Vivaldi werd vioolleraar in een meisjesweeshuis in Venetië, het Pio Ospedale della Pietà. De musicerende wezen stegen snel in aanzien, ook in het buitenland. Voor hen schreef Vivaldi de meeste van zijn concerten, cantates en gewijde muziek. In 1705 werd de eerste verzameling van zijn werk gepubliceerd en er zouden er nog vele volgen. Als hij niet op één van zijn vele reizen was, vervulde Vivaldi verschillende taken in het weeshuis. In 1713 kreeg hij de verantwoordelijkheid voor alle muzikale activiteiten in het instituut.
Muziek was een belangrijk onderdeel van het lespakket. Vivaldi was niet alleen vioolleraar, maar componeerde ook muziek voor de kerkdiensten. Deze diensten, die vaak meer op concerten leken, waren razend populair onder de rijke Venetianen en hun buitenlandse gasten. Ze brachten Vivaldi internationale roem, en voorzagen het weeshuis van broodnodige inkomsten.
Ook van het feestelijke en opgewekte "Gloria" wordt aangenomen dat het werk speciaal is geschreven voor de meisjes van het weeshuis.
Een Gloria is een onderdeel van de katholieke mis. Het is de jubelzang van de engelen die de geboorte van Jezus aankondigen met de woorden: "Ere zij God in den hoge, vrede op aarde.". Op bepaalde feestdagen wordt alleen het Gloria gezongen in plaats van de volledige mis. Vivaldi's Gloria bestaat uit twaalf vrij korte delen, die allemaal verschillend van sfeer zijn: feestelijk, opgewekt, lieflijk, plechtig... Het eerste deel wordt ingezet door de strijkers van het orkest. Langzamerhand komen er meer instrumenten bij, en zo wordt de spanning opgevoerd tot het koor inzet met een triomfantelijk: "Gloria!" Vivaldi laat de tekst prachtig tot zijn recht komen, en geeft je het idee dat je naar engelen luistert die de geboorte van Jezus aankondigen.
De hedendaagse Canadese componist Jeffrey Ryan werd geboren in 1962 in Toronto. Hij studeerde in 1984 af als "Honours Bachelor in Music" met de "gold medal in music".
Na het behalen van zijn "Master's degree in composition" aan de Universiteit van Toronto, studeerde hij verder en ontving zijn "Doctor of Musical Arts degree in composition" aan The Cleveland Institute of Music in 1995. Hij is als componist verbonden aan the Canadian Music Centre en werkt daarnaast ook als componist voor "The Vancouver Symphony Orchestra".
De wereldpremière van het door Ryan gecomponeerde werk "Epitaph", was op 25 april 2004 in de Ryerson United Church in Vancouver, BC door het Elektra Women's Choir en het Andrew Dawes Chamber Ensemble. Sola Gratia neemt met veel genoegen de Europese première voor haar rekening.
Bij de introductie van dit werk schrijft de componist het volgende: Reeds lang koesterde ik de wens het 'Epitaph' (Grafschrift), geschreven door Lady Catherine Dyer, door een vrouwenkoor te laten uitvoeren.
Het gedicht vertelt simpel en welbespraakt over iemand wiens leven in duigen ligt na het verlies van een partner en nu het gevoel heeft maar half te leven. Lichamelijk aanwezig maar geestelijk uitgeschakeld, tot de dood de geliefden weer verenigt.. Deze zetting voor vrouwenkoor en klein strijkorkest opent met een instrumentale introductie, die de herinnering aan hun gezamenlijke leven schetst, totdat alleen de vioolsolo overblijft.
Als het koor inzet, horen we dat de melodie en zelfs de tekst "gebroken" zijn. De noten overlappen elkaar in kleine clusters, soms wordt het eerste deel van een woord door de ene partij gezongen en het het tweede deel door een andere partij. Ook vallen de partijen na elkaar in, een beeld van de eindeloze rij van dagen die in elkaar overvloeien. Dit gebeurt steeds weer, om te benadrukken dat dit gevoel van verlies zowel erg persoonlijk als universeel is.